Η μικρή νεραιδούλα σκέφτεται, γράφει, ονειρεύεται, τραγουδά, χαμογελά, θυμώνει, κάνει ζαβολιές, ξεφεύγει από την πραγματικότητα, ξαναγυρίζει και... μυρίζει, ερωτεύεται, κλαίει και γελά, πονά κι αγαπά, θαυμάζει τον κόσμο και κολυμπά σε άγνωστα και γνώριμα νερά και κυρίως αυτά της ψυχής της...
Τρίτη 5 Ιουνίου 2007
Αλοίμονο και νυχτοπεταλούδες...
Θέλω απόψε να σου γράψω: "Αλοίμονο σ'αυτούς που δεν αγάπησαν"... Μα φοβάμαι μήπως κλάψω...
Μπορεί να γελάστηκα, μπορεί να πληγώθηκα, μα τ' άστρα στον ώμο μου ξενύχτης φορτώθηκα... Κι αν είχε το ψέμα του ναυάγιο κάνει, τον κόσμο τον ένιωσα αγάπης λιμάνι...
Αλοίμονο σ'αυτούς που δεν αγάπησαν... Αλοίμονο, αλοίμονο, αλοίμονο.. Αλοίμονο σ'αυτούς που δεν δακρύσανε... Ζωή, την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε, Ζωή, την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε...
Για την ακρίβεια, πρόκειται για ποτ-πουρί τριών τραγουδιών στον προσωπικό δίσκο του Μητροπάνου "Λαϊκά ’76" (1976): 1. "Δυο νύχτες" (Τόλης Βοσκόπουλος – Ηλίας Λυμπερόπουλος), 2. "Αλοίμονο (Μίμης Χριστόπουλος – Σάκης Καπίρης - Πρώτη εκτέλεση: Κωστής Χρήστου), 3. "Θέλω απόψε να σου γράψω" (Σπύρος Παπαβασιλείου – Κώστας Βέργος).
Υπάρχουν και κάποια παραμύθια πικρά και μελαγχολικά, που μας κάνουν να εκτιμάμε τη χαρά, έστω κι αν κρατά για μια στιγμή. Αυτά είναι τα πιο όμορφα, τα αληθινά παραμύθια που δημιουργούμε μόνοι μας στη ζωή μας με το μυαλό μας. Αυτά που μας παγιδεύουν στη δίνη τους, τα ζούμε έντονα, γιατί ξέρουμε πως αξίζει να τα ζήσουμε. Κι ακόμη,. γιατί ξέρουμε από την αρχή πως πρόκειται για παραμύθι, ίσως ένα και μοναδικό στη ζωή μας. Κι ότι κάποτε, πολύ σύντομα, θα τελειώσει. Πετάμε σαν τις νυχτοπεταλούδες προς το φώς, να γίνουμε ένα με το φώς, γνωρίζοντας ότι θα καούμε. Έχουμε γεμίσει φώς, είμαστε ένα με το φως, τί κι αν μας έχει κάψει τα φτερά! Τώρα πετάει η ψυχή, κι ας πρόκειται για βουτιά καταστροφική! Οι νυχτοπεταλούδες δεν μετανοιώνουν ποτέ.
"Χαίρε, ξένε! Δεν ρωτάμε τί είσαι. Αν είσαι Φίλος, σε καλωσορίζουμε με την καρδιά μας και το χέρι μας. Αν είσαι Γνωστός, θα πάψεις να είσαι. Αν είσαι Εχθρός, η Αγάπη μας θα σε κατακτήσει"...
Α. Γκίτερμαν
Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!
Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!
Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage. Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit. On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées. Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!
Θέλω απόψε να σου γράψω:
2 σχόλια:
"Οι νυχτοπεταλούδες δεν μετανιώνουν ποτέ"...το κρατώ!
Καλησπέρα!
Καλησπερούδια, γλυκό μουσειολογάκι! ¨η φοβάσαι, ακόμη κι αν δεν το κρατούσες, δεν θα σου έφευγε ποτέ! ;)
Δημοσίευση σχολίου