Καληνύχτα, αδρέφι μου!

Τί αγαπώ σ' εσένα πιό πολύ;

Το μουσούδι σου όταν είσαι λυπημένος.

Τα μούτρα σου όταν είσαι αγουροξυπνημένος.

Ότι κουτσομπολεύουμε χωρίς να μιλάμε, ότι όταν μιλάμε δεν κουτσομπολεύουμε.

Που μιλάμε με κώδικες, ώρες-ώρες.

Ότι γελάμε και μόνο εμείς ξέρουμε γιατί.

Ότι με αγαπάς και σε αγαπώ και χεστήκαμε αν θα μας κακοχαρακτηρίσουν κι όλας...

Ότι μένεις πάντα παιδί. Σκανταλιάρικο, πονηρό, όμορφο, ατίθασο, γκρινιάρικο, γλυκό και στριμμένο, όπως μου αρέσει!

Τη μύτη σου (ω,ναι)!

Το διαφορετικό σου γούστο στις γυναίκες.

Τα γεροντικά σου τα χούγια.

Που τρελλαίνεσαι, όταν καταλαβαίνω τις πονηριές σου και ειδικά τα νυχτοπερπατήματά σου και η φάτσα σου, όταν κάνεις τον ανίδεο. Όλα τα λεφτά!
Τις αλλαγές της διάθεσής σου.

Το σημείο που άρχισε το μαλλί να αραιώνει και φρικάρεις. Σοφία...

Τις ανασφάλειές σου.

Που ανέχεσαι τις υστερίες μου και τις στιγμές που ισοπεδώνω τα πάντα και κάθεσαι καρτερικά και με ακούς.

Όταν μου μιλάς σκληρά (αλλά για το καλό μου).

Που γελάμε με τα χάλια μας...

Που κλαίμε με ταινίες.

Ότι είσαι άντρας. Αλλά μπορείς να σκέφτεσαι με τρόπο πολύ θηλυκό.

Τη μάνα σου! Είμαι φάν!

Που είσαι τρελλό γκομενάκι και σε θέλουν όλες και καμαρώνω για το φίλο μου!

Που με παίρνεις αγκαλίτσα όταν έχω ανασφάλειες.

Ότι είσαι εκεί όταν τα πράγματα δεν ειναι καλά και το μυαλό μου σκοτεινιάζει (αν δεν κοιμάσαι)...

Που πεταρίζεις σαν κοκκόρι και κορδώνεσαι.

Που κάνεις ακτινογραφία σε κάθε θηλυκό και με έμφαση.

Που με πήρες τηλέφωνο να με ξυπνήσεις τραγουδώντας.

Που μιλάς για το Δαβίδ.

Το μυαλό σου, αυτό το μεγάλο μυστήριο...

Που είσαι ο βρωμόγερός μου, το ταίρι μου!

Ότι ξέρεις πότε θελω καφέ και πότε να μην μου μιλάει κανείς.

Ότι μου κρύβεσαι.

Ότι ξέρεις πως δεν μου αρέσει να με βλέπουν να κλαίω...

Ότι σε πειράζω και με ανέχεσαι.

Που με φωνάζεις σαλώμη.

Πάνω απ'όλα

το ότι είσαι εκεί...

(αλλά τα παιδιά είναι του χασάπη!!!)