Της Νεράιδας Παραμύθια... γεμάτα Αλήθεια...και Αγάπη...: Αδελφήηηηηηη!!!

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2007

Αδελφήηηηηηη!!!

Ναι, φίλοι μου, ξέρω! Μου βάλατε απουσία... Αλλά, σάμπως για να δικαιολογηθώ, να σας πω ότι εκτελούσα χρέη... αδελφής νοσοκόμας; ! Μάλιστα. Και για ακόμη μια φορά με τον καλύτερό μου φίλο από τους εδώ συγκατοίκους, αποδείχτηκε το αξίωμα:

Όταν οι άντρες αρρωσταίνουν, νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου!!!

Διάλογος:
Φίλος: Νεράιιιιιδααααα!!! Πεθαίνωωωω!!!
Νεράιδα (μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια): Εγώ να δείς...
Φ: Δεν είμαι καλάααααα σου λέωωωω!!!
Ν: Με πέθανεεεες στα πόδια, παλιόγερεεε! Πάρε ένα υπογλώσσιο!

Ε, μετά έδωσα το παράδειγμα ότι οι γυναίκες γεννούν, έβαλα θερμόμετρο, μαγείρεψα και τον έφησα να βράσει (στο ζουμί του).

Η ανδρική ασθένεια, όσο και να στενοχωριέσαι για την κατάσταση του καλού σου φίλου, μπορεί να σε γεμίσει, ωσάν την πλεϊσκούλ, ατέλειωτες ώρες χαράς:
Κυριαρχία της γυναίκας-νοσοκόμας, επάνω στο ανυπεράσπιστο και αδύναμο θύμα της.Χεχεχε! ;) Κι ακόμα μαθαίνεις πώς μπορείς να συναντήσεις την Εντίθ Πιάφ να συναγελάζεται με γερμανούς από τη μάχη της Κρήτης, βαμπίρ, ζωάκια, μέσα σε θρίαμβο στοιχείων της φύσης! Μα τί πίνεις και δεν μου δίνεις; ;)

Ένεση κανείς; :p

λόβ' γιααα μπέιμπεεεε!!!

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...: Αδελφήηηηηηηηηη, να σου μάθω να κάνεις και ενέσεις ????

Ισως χρειαστεί για άλλη φορά ....οι άντρες είναι φοβιτσιάριδες αυτό είναι γνωστό ειδικά όταν αρρωσταίνουν.
Σκέτη πίκρα...; 14 Νοεμβρίου 2007 στις 9:50 π.μ.
Neraida είπε...: Χαχα! Ναι, ναι!!! Να μου μάθεις! Πλάκα κάνω... Βασικά βλέπω βελόνα και φρικάρω... Ο ασθενής, πάντως... διέφυγε τον κίνδυνο και γέλασε πολύ με το πόστ. :); 14 Νοεμβρίου 2007 στις 1:20 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...: Αφου είναι εκτός κινδύνου...πάντως ενέσεις όποτε θέλεις να σου μάθω να γίνεις επαγγελματίας....γιατί όπως λένε και στην χώρα μας...μαθε τέχνη κι αστην κι οταν πεινάσεις πιάστην...χιχιχι; 20 Νοεμβρίου 2007 στις 10:25 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου

Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!

Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!

Verité, contes de fée et d'autres secrets!

Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage.
Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit.
On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées.
Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!