Της Νεράιδας Παραμύθια... γεμάτα Αλήθεια...και Αγάπη...: Πώς να... δείτε μια νεράιδα!

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2010

Πώς να... δείτε μια νεράιδα!

Οι νεράιδες αποκαλύπτονται σε θνητούς μόνο όταν το θέλουν οι ίδιες. Για να... αυξήσετε τις πιθανότητες να γίνει κάτι τέτοιο όμως:

Ι. Πηγαίνετε σε ένα μέρος όπου πιθανόν να υπάρχουν νεράιδες,όπως ένα ήσυχο μέρος όπου φυτρώνουν δέντρα και φυτά που αγαπούν οι νεράιδες. Ιδιαίτερα καλές περιοχές είναι τα δάση που φυτρώνουν καμπανούλες ή κύκλοι μανιταριών!

ΙΙ. Επιλέξατε προσεκτικά την ώρα. Οι καλύτερες ώρες είναι φυσικά η αυγή,το καταμεσήμερο,το σούρουπο και τα μεσάνυχτα, όταν εχει πανσεληνο. Δηλαδή τα σημεία που σηματοδοτούν τη μετάβαση της μίας φάσης της ημέρας ή της νύχτας σε μια άλλη. Ιδιαίτερα καλοί μήνες θεωρούνται ο Μάιος (πολλές πιθανότητες έχει η λεγόμενη νύχτα της Αγ. Βαλπουργίας ή των μαγισσών, παραμονή πρωτομαγιάς το βράδυ (30 Απριλίου), αλλά προσοχή, τότε μπορεί να δείτε και άλλα πλάσματα, θα σας γράψω πιο πολλά μια επόμενη φορά) και ο Οκτώβριος. Η παραμονή της θερινής ισημερίας(22 Ιουνιου στο βόρειο ημισφαίριο και 22 Δεκεμβρίου στο νότιο) ειναι ιδανική.

ΙΙΙ. Αν είστε αρκετά τυχεροί και βρείτε κάποια πέτρα με μια φυσική τρύπα ανοιγμένη στη μέση (γνωστή ως νεραϊδόπετρα),θα αυξηθεί η πιθανότητα, λένε, να τις δείτε κοιτάζοντας μέσα στην τρύπα.

ΙV. Φροντίστε να μην έχετε μαζί σας κάτι σιδερένιο. Οι μόνες νεράιδες που δεν τις ενοχλεί αυτό, είναι, λένε, αυτές που δεν θα επιθυμούσατε με τίποτα να δείτε! (μπρρρ!)

V. Προσπαθήστε, αν μπορείτε, να συγκεντρωθείτε και να συντονιστείτε στη συχνότητα των νεράιδων. Τι εννοώ μ' αυτό; Κρατήστε το μυαλό σας στη σκέψη τους (όχι τόσο ως οπτική εικόνα, όσο ως αίσθηση της προσωπικότητας τους. Ετούτο ίσως να σας βοηθήσει να βρείτε τη συχνότητα που... εκπέμπουν και να συντονιστείτε μαζί τους!

Χιχιχι! Πλάκα δεν έχει;

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...: Καλή μου δεν χρειάζεται να κάνεις όλα αυτά... Απλά όταν πας στο δάσος διάλεξε ένα δάσος που τα φυτρώνουν μανιτάρια... Βρες μια Amanita muscaria, πάρ' την στο σπίτι, αποξέρανε την... και ΦΑΕ! τότε θα βλέπεις όχι μόνο νεράιδες... αλλά ότι μπορείς να φανταστείς! Νεράιδες, ξωτικά και όπως έλεγε και ο Terence McKenna... μέχρι και νεράιδομηχανές!

Lykos...; 26 Ιανουαρίου 2010 στις 10:20 π.μ.
Ανώνυμος είπε...: Ωραίο ακούγεται αλλα εγώ θα το αποφύγω γιατι με την τύχη που έχω σίγουρα καμιά κακιά νεράιδα θα πετύχο και θα την "βάψω"....; 8 Φεβρουαρίου 2010 στις 3:27 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...: πετύχω = συγνώμη; 8 Φεβρουαρίου 2010 στις 3:28 μ.μ.
Neraida είπε...: Λύκε μου, επιβεβαιώθηκε, είσαι πραγματικά τέρας!!! Αγκρρρ! χιχιχι!

Τρελοφαντασμένη μου, δεν πειράζει η ορθογραφία, ειδικά από εσένα! Και μόνο το ότι μεγάλωσες σε ξένη χώρα (καλά δε θυμάμαι;) τα λέει όλα. Και σιγά, οι νεράιδες δεν μπορεί να είναι κακιές, απλώς είναι από άλλο κόσμο γι' αυτό δεν τις καταλαβαίνουμε και τις φοβόμαστε!

Φιλάκια και στους δύο! Αργώ να απαντήσω γιατί δεν μπαίνω συχνά, η προσαρμογή στην Ελλάδα είναι δύσκολη! Σας διαβάζω όμως όλους, πιο συχνά από ότι φαίνεται! :-D; 16 Φεβρουαρίου 2010 στις 4:38 μ.μ.

Δημοσίευση σχολίου

Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!

Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!

Verité, contes de fée et d'autres secrets!

Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage.
Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit.
On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées.
Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!