Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008

Γράμμα από το εξωτερικό.

Συννεφιασμένο Παρίσι, 26 Μαρτίου 2008

Αγαπημένη μου θεία,

Σου γράφω αυτό το γράμμα από εδώ, από όπου δηλαδή δεν μπορείς να το διαβάσεις...
Η μαμά μου γράφει ότι κάτι δεν πάει καλά πάλι τελευταίως...
Όχι, δεν είναι καρκίνος πάλι, ούτε τα νεύρα σου. Είναι κάτι πιο επάρατο... Εσύ... Θέλεις να μας αφήσεις;
Την Πέμπτη σε έχασε. Πέντε ώρες περιπλανιόσουν χωρίς να ξέρεις πού... Μέσα στη νύχτα...
Τί να'ναι άραγε η ζωή; Μια αέναη κίνηση ενός κόσμου που δεν αργεί να μεταμορφωθεί, αλλά αναπλάθεται με τα ίδια τα υλικά του, παίρνει ζωή από τη ζωή του, αίμα από το αίμα του, χώμα από το χώμα του; Η πάλι να είναι ένα σύστημα, καλοκουρδισμένη μηχανή με αδύναμα υλικά; Η πάλι ζωή να είναι ο ορισμός που κάθε φορά της δίνουμε; Γιατί όλοι είμαστε ζωντανοί. Δεν ξέρουμε πώς είναι να μην είσαι, να είσαι κάτι άλλο...
Κουράστηκα. Τρέχω πίσω από τη ζωή μου και δεν την προλαβαίνω, θεία... Ανοίγω το παράθυρο πρωί και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Και το χειρότερο, δεν κοντεύω τα εβδομήντα, σαν κι εσένα. Αλλά τα εικοσιεννιά.
Αλτσχάιμερ λένε, ίσως ναι... ίσως είναι άνοια. Και ναι, ας είσαι τόσο νέα. Αλλά πάλι, ίσως είναι κληρονομικό. Κι εγώ τα χάνω. Ξέχασα πάλι την επιταγή... Γιατί να είμαι τόσο μπερδεμένη; Γιατί να με μπερδεύει η ίδια η ζωή; Κουράστηκες θεία. Κι είναι περίεργο, αλλά κι εγώ κουράστηκα...
Κι όμως, υπάρχει και κάτι θετικό. Άρχισα να γράφω πάλι. Είχα πολύ καιρό. Τώρα νοιώθω σαν να μην μπορούσα για χρόνια να πάρω ανάσα και ανασαίνω πάλι, θεία. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να στο γράψω να το καταλάβεις. Τώρα ελευθερώθηκα. Ναι, θείτσα, για καλό είναι. Θ'αρχίσω πάλι να δουλεύω. Να γράφω κι αυτό που είμαι υποχρεωμένη να γράψω. Με κέφι. Ακούραστος κουβαλητής μικρού σταχυού, πιο μεγάλου, πάντα, από το μπόι μου... Σαν τα μυρμίγκια κι οι άνθρωποι.
Αν το Θείο μας βλέπει, όπως έχουμε πλάσει την ιδέα του, από ψηλά, τότε δεν νομίζω ώρες-ώρες να ξεχωρίζει άλλο από μικρά μυρμιγκάκια σε ατέρμονη κίνηση... Τα πάντα εν Σοφία εποίησε... Μόνο που κάποιες φορές, για κάποιους λόγους που η Ανώτερη Σοφία που μας έφταξε θα ξέρει, μερικά μυρμιγκάκια ξεφεύγουν λίγο από το σκοπό τους. Έτσι κι εσύ, θεία μου... κι εγώ...
Θα τα καταφέρουμε.

Σε φιλώ,
η ανηψιά σου.
Το ραβδάκι χτύπησε η... à l'adresse

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Χαίρε!

"Χαίρε, ξένε! Δεν ρωτάμε τί είσαι. Αν είσαι Φίλος, σε καλωσορίζουμε με την καρδιά μας και το χέρι μας. Αν είσαι Γνωστός, θα πάψεις να είσαι. Αν είσαι Εχθρός, η Αγάπη μας θα σε κατακτήσει"... Α. Γκίτερμαν

Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!

Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!

Απο πού;;;


Visitor Map
Create your own visitor map!

Hello???

Sign by Dealighted - Coupons & Discount Shopping

Verité, contes de fée et d'autres secrets!

Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage.
Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit.
On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées.
Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!