Της Νεράιδας Παραμύθια... γεμάτα Αλήθεια...και Αγάπη...: Τί βλέπουμε και ποιός το φιλτράρει; - Κατάληψη στη νετ την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Αυτά που ο Παναγόπουλος "σχολίασε".

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

Τί βλέπουμε και ποιός το φιλτράρει; - Κατάληψη στη νετ την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Αυτά που ο Παναγόπουλος "σχολίασε".

Αυτή η στιγμούλα καταδικάστηκε. Αλλά τί να περιμένει κανείς τη στιγμή που τα κανάλια ελέγχονται από καρεκλοκένταυρους και Σαρκοζί.

Την ίδια στιγμή πληθαίνουν οι διαμαρτηρίες στη Γαλλία για τον έλεγχο όλης της τηλεόρασης από τον πρόεδρο Σαρκοζί. Χθές γνωστή εφημερίδα παραφράζοντας το γνωστό "το κράτος είμαι εγώ" του αυτοπροσδιοριζόμενου βασιλιά-ήλιου, είχε στο πρωτοσέλιδό της "η τηλεόραση είμαι εγώ".

Σε όλα τα μέρη του κόσμου στην κοινωνία της πληροφορίας, αυτός που ελέγχει την πληροφορία, τις πληροφορίες, (συν)κυβερνά τη χώρα. Κι όταν ελάχιστες στιγμούλες κάποιος ή κάποιοι τολμούν να εκφραστούν ελεύθερα, ή να διαμαρτυρηθούν, αυτό βαφτίζεται "αποκλίνουσα συμπεριφορά, ανοργανωσιά...".

Δεν ξέρω ποιά ήταν αυτά τα παιδιά. Δεν νομίζω όμως να είναι κίνηση κομματική, όπως έχουν συνηθίσει να κατηγοριοποιούν κάθε κίνηση οι βολεμένοι. Το βασικό μου πρόβλημα ως φοιτήτρια ήταν ότι ήθελα να ανήκω κάπου, αλλά στην ΕΦΕΕ, όχι σε κόμματα. Οι κομματικοί πορωμένοι ένθεν και ένθεν... με αηδίαζαν. Αυτή η χώρα δεν θα πάει μπροστά ποτέ, όταν κυβερνώμαστε από οικογένειες με... κληρονομική διαδοχή και κόμματα και μόνο από αυτά. Σπουδάζοντας στη Γαλλία, μπόρεσα να δω πώς είναι παγκόσμιο φαινόμενο να μπαίνουν οι πολιτικοί στο πανεπιστήμιο. Ελέγχουν εδώ ακόμη και τη φοιτητική σου ασφάλιση. Μόνο που εδώ μπορείς να εκφραστείς και μέσω άλλων ομάδων, καλλιτεχνικών ή άλλων.

Ελπίζω αυτά τα τολμηρά παιδιά να είναι καλά και ελεύθερα, αν είμαστε ελεύθεροι μέσα στις κοινωνίες στις οποίες ζούμε. Ακόμη ελπίζω να μπόρεσαν όλοι να διαβάσουν τα λυπημένα μάτια τους, να δουν αυτή την αγωνία πίσω από το αμήχανο χαμόγελό τους... Να διαβάσουν αυτό που λένε τα κείμενά τους: "Σταματηστε να κοιτάτε, βγείτε όλοι στο δρόμο"-"ελευθερία σε όλους".

Γιατί όλοι οι νέοι της γενιάς μας έχουν λυπημένα μάτια;

Και με αυτή τη φράση έρχομαι πάλι στο ακριβώς προηγούμενό μου πόστ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!

Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!

Verité, contes de fée et d'autres secrets!

Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage.
Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit.
On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées.
Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!