Της Νεράιδας Παραμύθια... γεμάτα Αλήθεια...και Αγάπη...: Μαρία, όπως ελευθερία!

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2007

Μαρία, όπως ελευθερία!

Όταν τα καλοκαίρια έλειπε, άφηνε σημειώματα. Σε φίλους, στην οικογένεια. Μια φράση συνθηματική, φράση αγαπημένης φίλης, από τα παλιά. Όταν γύριζε, έβρισκε στην πόρτα της απειλητικά σημειώματα. Ήξερε από πού. Από έναν άνθρωπο. Είχε τέτοιο πάθος μαζί της, που δεν μπορούσε ούτε να βήξει, χωρίς να την παρατηρήσει. Η δουλειά της, οι φίλοι της, οι έρωτές της... Όχι, δεν ήταν ερωτευμένος. Ήταν απλά άρρωστος.

Μια φορά του απάντησε. Έγραψε ένα άλλο σημείωμα. Ότι οι ανώνυμοι, μένουν ανώνυμοι. Αυτοί που είναι επώνυμοι φτάνουν στο φεγγάρι! Όχι ότι ήταν επώνυμη. Αλλά ήταν περήφανη για την καταγωγή της, τις ιδέες και τις πράξεις της. Ένα μικρό, περήφανο μυρμιγκάκι. Που παρότι μυρμιγκάκι, δεν μπορούσε να την αγγίξει.

Είναι μερικοί άνθρωποι, που έχουν μάθει να ζουν στη μιζέρια. Ανασαίνουν μόνο όταν κάνουν κακό και διαβολή. Μπορεί να είναι άνθρωποι θεωρητικά καλλιεργημένοι. Πρακτικά βέβαια, δεν ορίζονται έτσι. Καλλιέργεια σημαίνει πρώτα ταξίδι στην ψυχή μας... Τί να τα κάνεις τα πτυχία, τα μεταπτυχικά, τις διατριβές και δεν συμμαζεύεται, άμα δεν είσαι άνθρωπος... Μερικές φορές απορούσε: "μα καλά, άλλη δουλειά δεν έχει από το να παρακολουθεί τους άλλους και να κουτσομπολεύει;" Κάποτε. Γιατί τότε την πείραζε. Μετά κατάλαβε. Ότι είναι πάνω από όλα αυτά. Ότι είναι πάνω από τις μικρότητες αυτών των ανθρώπων. Κάθε ψίθυρος της έφερνε ένα χαμόγελο. Κάθε απειλητικό σημείωμα, γέλιο. Γιατί αυτός, δεν τολμούσε όχι απλά να υπογράψει, αλλά κρυβόταν, θρασύδειλος, στα χρώματα της νύχτας, πίσω από τη θέση του, πίσω από θέσεις άλλων... Κι όλα αυτά, γιατί ζήλευε. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είναι ελεύθερη.

Τη γνώρισα αργά, αλλά τη γνώρισα. "Με λένε Μαρία", είχε πεί. Είχε ένα μακάριο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Κάθε φορά που μιλούσε, ήταν σαν να τραγουδά. Σαν παιδί. Ελεύθερη. Ένα με τη γη.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...: Αγαπητή Νεράιδα , το μακάριο χαμόγελο της Μαρίας ...να υποθέσω οτι έφυγε απο τη ζωή... και αυτό ειχε σχέση με τον ανώνυμο ?

Λίγο μπερδεύτηκα προς το τέλος, είμαι και χαζιά ομολογώ.

Αλλά χαίρομαι να σε διαβάζω ,καλά να περνάς. Φιλάκια; 15 Μαρτίου 2007 στις 1:17 μ.μ.
Neraida είπε...: Όχι. Η Μαρία είναι ακόμη ανάμεσά μας! Νεότατη και μακαρία! Απλώς έχει σκοτώσει ό,τι κακό συναίσθημα είχε μέσα της. Και αναγεννήθηκε! Λίγοι μπορούν να το κάνουν! Φιλιά και σε σένα!; 16 Μαρτίου 2007 στις 3:35 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου

Το κουκί και το ρεβύθι... είναι ένα!

Γεννήθηκα σε ένα προάστιο των Αθηνών. Μεγάλωσα με πολλή αγάπη, αλλά και βάσανα κι έτσι έμαθα να εκτιμώ τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, τη δύναμη της θέλησης για ζωή και δημιουργία. Τελείωσα το λύκειο και σπούδασα αρχαιολογία και ιστορία τέχνης στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκα με τις καλές τέχνες, τη μουσική και τις ξένες γλώσσες. Έφυγα από την αγαπημένη μου Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Παρίσι. Έκανα δύο μεταπτυχιακά στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης και στην ανθρωπολογική ιστορία με ειδίκευση στην αττική αγγειογραφία. Ερωτεύτηκα την πόλη. Συνεχίζω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο. Είμαι νέα και η ζωή μου ανήκει, επειδή την αγαπώ! Μπορεί να είμαι ακόμη μια κουκκίδα στο χάρτη, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης στον πλανήτη που λέγεται γη, αλλά έχω και κάτι πιο σπάνιο: μπορώ να σταματήσω όποτε θελήσω την καθημερινή μου κούρσα και να ταξιδέψω με τη σκέψη μου κάνοντας παραμύθι την αλήθεια μου και το παραμύθι αληθινό! Κι όλα αυτά με το μυαλό μου! Καλώς ήλθες στο "σπίτι" μου!

Verité, contes de fée et d'autres secrets!

Là où le secret (du latin « Secretus » dérivé de « Secernere » : mettre à part, cacher) existe, la vérité, elle, est entravée… Le secret, en fait, ne porte finalement que sur les choses vraies (ou du moins qui sont crûes vraies) et, en cela, il se pose dans cette limite entre ce que certains savent et ce que d’autres ignorent… Dès lors il devient Pouvoir, attribut de ceux qui le possèdent et faiblesse de ceux-là mêmes qui ne le détiennent pas… Autrement dit, dans les procédures technocratiques des sociétés modernes, secrets et « non-savoir » sont les deux pôles d’un pouvoir qui pourrait être considéré comme indépendant ; aussi longtemps du moins que ce savoir restera un pouvoir sans partage.
Le conte est à l'origine un récit transmis oralement. Le conte est présent dans toutes les cultures, à toutes époques. La transmission orale fait que les histoires possèdent la plupart du temps un nombre important de variantes, tout comme les blagues ou les devinettes. Le terme désigne, par extension, l'activité de raconter à l'oral une histoire, quelle qu'elle soit.
On appelle aussi contes des histoires retranscrites et figées , par exemple dans des livres, à partir de version(s) entendue(s)collectées.
Par déformation, il peut aussi s'agir d'histoires qui n'ont apparemment pas d'origine orale mais qui répondent à certaines caractéristiques que l'on prête parfois au conte, comme la présence d'éléments merveilleux. En ce sens le conte est devenu un genre littéraire. Amusez vous bien!